1394/05/27

ZENTRUM PAUL KLEE MUSEUM

اشتراک گذاری

در نزدیکی خیابان های طاق دار شهر قدیمی برن Bern در سوئیس Switzerland ، که در فهرست آثار تاریخی یونسکو UNESCO نیز به ثبت رسیده اند، بنایی متشکل از سه قوس تپه مانند دیده می شود که همچون تپه های دامنه های "آلپ" جزوی از توپوگرافی این منطقه محسوب شده و مرز مشخصی میان آن و محیط پیرامون نمی توان یافت.

این بنا موزه ای است که در آن آثار "پل کلی" Paul Klee نقاش، موسیقیدان و بزرگ ترین تئوریسین طراحی جهان در سال 2005 گردآوری شده است. وی که در شهر برن در سوئیس Switzerland به دنیا آمد از سال 1920 به همراه "واسیلی کاندینسکی" Wassily Kandinsky و "میس وندروهه" Ludwig Mies van der Rohe به تدریس در مدرسه هنری باوهاس Bauhaus پرداخت. هر چند که کاربری اصلی این بنا، موزه است و در آن تعداد زیادی از مجموع 4000 اثر پل کلی که توسط خانواده او به موزه اهدا شده اند به نمایش گذاشته شده است اما به دلیل علاقه بسیار زیاد پل کلی به تدریس و آموزش هنر، در این بنا نیز چندین کارگاه و آتلیه آموزش هنر دایر است و بیشتر به مرکزی دائمی برای تمامی هنرها و تمام گروه های سنی شبیه است.

"رنزو پیانو" Renzo Piano در خصوص طراحی این موزه می گوید: "باید اول گوش دهید که زمین به شما چه می گوید، چرا که سایه طرح از قبل در آنجاست. در این مورد خاص باید به صدای پل کلی نیز گوش کنیم. می توانیم شاعرانه به نقاشی هایش نگاه کنیم و ایده بگیریم. در آثار او همیشه طبیعت، درختان و رنگ ها دیده می شود..." بدین ترتیب وی با الهام از آثار پل کلی و توجه به بستر و زمینه ساختمان، بنایی را طراحی نموده است که هم اکنون در زمره موفق ترین آثار با هدف پیوند با زمینه می باشد. علاوه بر این ارزش ها، در طراحی و نحوه اجرای این بنا نیز می توان توجه به جزئیات، زیبایی، ظرافت، شفافیت و تمامی دیگر شاخصه های آثار رنزو پیانو را مشاهده نمود. وی در جهت خلق فضاهایی ساده و تحسین برانگیز از هر گونه تزئینات و عناصر بیهوده پرهیز نموده و ترکیبی خالص و بی نقص را پدید آورده است.

این موزه که با هزینه ای معادل 86 میلیون دلار ساخته شده است از سه طاق تشکیل شده است که اولین آنها شامل مرکز اطلاعات، موزه کودکان و سالن کنسرت با 300 صندلی است. در زیر دومین طاق مجموعه دائمی و نمایشگاه های موقت قرار دارند و سومین طاق نیز به فضاهای اداری، اتاق های کنفرانس و انبارها اختصاص یافته است. این سه طاق که تمامی فضاهای اصلی موزه را در خود جای داده اند توسط راهرویی شیشه ای به طول 150 متر به یکدیگر متصل می شوند که پیانو از آن به عنوان خیابان موزه یاد می کند و از پنجره های آن به راحتی می توان مناظر اطراف و چمن هایی که بر روی سقف موزه روییده است را مشاهده نمود.

پیانو محل ساخت بنا را نیز در مکانی از سایت انتخاب نموده است تا منحنی ملایم اتوبانی که دسترسی اصلی موزه نیز می باشد از این راهرو شیشه ای دیده شود. جهت حفاظت از آثار نقاشی در موزه، چگونگی استفاده و کنترل نور در این بنا به قدری حائز اهمیت بوده است که در آن از انواع متفاوتی از کنترل کننده های نور مانند سایه بان های ثابت در جداره ها، صفحات فلزی متحرک اتوماتیک در نمای طاق ها و کرکره های ریزنقش در سقف استفاده شده است. در سایر فضاهای عمومی موزه نظیر کافی شاپ و گالری ها نیز استفاده مناسب از نور طبیعی قابل تشخیص می باشد. علاوه بر کلیات حجم و ظاهر موزه، جزئیات فضاهای داخلی موزه نظیر کفپوش هایی از جنس بلوط و پلکان های چوبی نیز در پیوند بنا با طبیعت پیرامون مؤثر می باشند. در این موزه جهت القاء حس تعلیق و سبکی بسیاری از دیواره های نمایش تابلوها توسط زنجیرهایی از سقف آویزان بوده و فاصله ای محسوس میان آنها و زمین وجود دارد.

برگرفته از:
طالبیان نیما، آتشی مهدی، نبی زاده سیما، چاپ سوم تابستان 1388، مجموعه کتب عملکردهای معماری – "مجتمع مسکونی"، نشر کتابکده تخصصی معماری و شهرسازی کسری - حرفه : هنرمند، کتاب اول.

نظرات

نظری وجود ندارد، اولین نفری باشید که نظری ثبت می کنید.